Photo took @ Nigara Falls July 1,2011


เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Tuesday, July 13, 2010

27th June 2010 Road trip DE to Indianpolis

หลังจากพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากการเดินทางรถยนต์ข้ามหลายรัฐ (เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่อเมริกา) จากบ้านเดลาแวร์ ไปบ้านนอร์ธดาโกต้า ตอนนี้พอจะมีแรงมาเล่าว่าได้เห็นอะไรมาบ้าง สนุกแค่ไหน (ใครไม่สนุกแต่โอ้ทสนุก ก็พอแล้ว...ฮ่าฮ่า) เป็นครั้งแรกที่ไปนอร์ธดาโกต้าฤดูร้อนด้วย เพราะปกติดารินจะกลับบ้านช่วงหนาว เทศกาลกินไก่งวง Thanksgiving และ คริสมาสต์ อู้ยยยยยยย หิมะมากมาย แผนการเดินทางไม่มี กำหนดไว้แน่นอนแวะ 2 ที่ คือ เขาประธานาธิบดี Mt. Rushmore อยากไปมาก ตั้งแต่เห็นในทีวีที่ไทยโน่น และอีกที่แวะหาเพื่อนที่เนบราสก้า ที่เหลือ ไปคิดเอากลางทางว่าจะไปไหนบ้าง กำหนดการณ์เดิมออกเดินทางเสาร์ที่ 26 แต่ถึงวันจริงดารินเลื่อนเป็นวันอาทิตย์ที่ 27 เพราะวันศุกร์ยังทำงาน คิดว่าจะเตรียมตัว เตรียมของไม่ทัน ไม่อยากหลงลืม แล้วเราก็มีเวลาเตรียมตั้งวันแนะ เหลือเฟือ...
เช้าวันอาทิตย์ จัดที่นอนท้ายรถ..นี่ละข้อดีของรถปรับเบาะพับได้ทั้ง 2 แถวมีพื้นที่นอนได้สบายๆๆ แล้วไปกัน 2 คนอีกด้วย เมื่อขนของขี้นรถ เตรียมอาหาร น้ำให้เจ้าเหมียว ฝากบิ๋มมาดูแล3เหมียว กะรดน้ำต้นไม้ให้ หายห่วง ออกเดินทางกันได้ 10.30 น. บิ๋มกับแขกตั้งใจมาส่งแต่แขกตื่นสายเลยไม่ได้มา ที่อยากมาส่งเพราะแขกจะกลับไทยวันที่ 4 ก.ค โอ้ทอยู่ระหว่างทางที่ไหนสักแห่งแล้ว ไม่ได้ส่งแขกด้วย ไม่ได้มาก็โทรมาส่งแทน...(น่ารักจริงๆๆ สองสาวว่าที่ ด๊อกฯ เนี่ย...คริคริ) ระหว่างทางโทรหาหนึ่ง คุยกันเรื่องวัน-เวลาจะไปถึงบ้านหนึ่ง..

We left home on Sunday 27th went directly to Indianapolis and stopped for 1st night. On the way it was raining but not so bad. Darin planned the direction to go without using the GPS. Sometimes on Interstate sometimes on local. I like Local because you can see houses and it felt more relaxing than on the Interstate. We stopped to fill up with gas 2 times.We passed CinCinnati, Ohio...WoW! it is a big city. We were at the hotel in Indianapolis @ 10.30p. Get rest and stay on the road again tomorrow.
This was my 1st road trip in the U.S.A and also 1st Summer in North Dakota .



ดารินวางแผนเส้นทางตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้เลยนะเนี่ย เห็นอีกทีในรถ ช่างรอบคอบ และไม่ได้ใช้จีพีเอสด้วย คิดว่าคงจะไปตามที่อยากไป ให้โอ้ทได้ถ่ายรูปด้วย (คิดเอง) อยู่บนทางหลวงบ้าง ทางหมู่บ้านบ้าง ระหว่างทางฝนตกเป็นช่วงๆๆ ไม่หนักมาก แถมฟ้าแดดจ้าอีกต่างหาก ดารินบอกไม่มีเมฆฝนสักนิด ฝนมายังไงเนี่ย..

.เส้นทางแมรี่แลนด์ (3ชั่วโมงแน่ะ) เวสเวอร์จิเนีย แวะเติมน้ำมัน เวลา 13.54 น. จากนั้นอีก 14.22 หม่ำๆๆๆ ออกเดินทางต่ออีกที 15.07 ฝกตกลงมาอีก แต่กระเป๋าโดเรม่อน มีร่ม..อิอิ ค่อยยังชั่ว กลัวกล้องพังอะจิ แต่ร่มคลุมได้คนเดียวเพราะเล็กจิ๋ว...เข้า โอไฮโอ 17.18 (ภาพสะพานคืนเขตโอไฮโอ) เข้าเมืองซินซินเนติ ..โอโห เมืองใหญ่โตเชียว ตึกสูงเยอะแยะเลย เห็นแล้วตื่นตา เสียดายกระจกสกปรกเพราะแมลง และใกล้ค่ำแล้ว ภาพเลยไม่แจ่ม

พ้นเขต โอไฮโอ เวลา 21.00 น มุ่งสู่ปลายทางคืนนี้ อินเดียนาโปลิส รัฐอินเดียนา เติมน้ำมันครั้งที่ 2 ...เช็คอินโรงแรม 10.30 น.....พักผ่อนๆๆๆๆ ...พรุ่งนี้เดินทางต่อจ้า
ปล. ที่จำได้ละเอียดเพราะจดไว้ตลอดการเดินทางเลยละจ้า ไม่ใช่ความจำดีหรอกน่ะ...หุหุ

No comments: