Life is short then do what brings happiness to life.ชีวิตเราสั้น อะไรทำแล้วมีความสุขก็ทำไป อยู่ยังไงก็ได้ให้มีความสุข

Search This Blog

Friday, February 5, 2010

เสื้อถักผูกคอ เกาะอก tie around the neck or without up to you.

5 กุมภาพันธ์ 2553

วันนี้ภูมิใจนำเสนอผลงานที่ตั้งใจทำแต่ 8 โมงเช้าจนเสร็จตอนเที่ยง (ทำไว้แล้วครึ่งนึงเมื่อ 2 วันก่อน) ทำไป ออกแบบไป ออกมาตรงลาย ดูไม่ได้เลย จะรื้อทำใหม่เฉพาะลาย รื้อไปแล้ว 1 แถว โอ้ย! ท่าจะงานช้าง เลยตามเลยละกัน ทำไป ก็คิดไป เอาไงดีน๊า..และแล้วก็ปิ๊ง เอาดอกไม้ถักที่เก็บไว้มาแปะดูซิ..ว้าว! แจ่มไปเลย แล้วก็ต่อด้วยใส่ยางยืด ถักเปียปิดช่อง ทำสายคล้องคอ ติดกระดุม ออกมาแล้วจ้า ...อยากใส่แบบไหนแล้วแต่คนใส่จะชอบ เกาะอก หรือคล้องคอได้ทั้งนั้น ตัวนี้ทำให้สาวร่างบอบบาง "น้องนก" จ้า

ปล.ไหมเหลือจากผ้าคลุมไหล ทำเสื้อตัวนี้ยังมีเหลืออีกม้วนใหญ่ที่เดียว ผลงานชิ้นต่อไปจะเป็นอะไร ติดตามชมนะจ่ะ ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่แวะมาเยี่ยมชมและให้กำลังใจเสมอมาค่ะ

โครเชท์



February 5,2010

I proud to show my project I have done today. I continue making (started 2 days ago) this morning at 8 and finished at noon. A person I made this top for is tiny and loves fashion then I have to think and design to make her happy to wear. I made this top in 2 styles wearing either tie around the neck or without. I design a pattern in the middle but it came out bad and I thought to fix it by takes apart just that part . 

NO! it does not a good idea then while I was making, I kept thinking how to fix it? ...Yepee! I got an idea. I have a few crochet flowers , then I pick one suit the most on this top. Is it cute?

PS: I do not have a pattern for this top.








ตำ ตำ ตำ...Nam Prik

4 ก.พ 53...เข้าครัวตั้งแต่บ่าย 3 โมง ยัน 2 ทุ่มยังไม่เสร็จเลย มาดูซิว่าทำอะไร เริ่มด้วยตำพริกขี้หนู กับกระเทียม เอาไว้ปรุงผัด แกง ต้ม หรือ จะทำน้ำจิ้มแซ่บๆๆ ก็ง่าย ใส่กล่องแช่ตู้เย็นไว้ เหมือนปีที่แล้ว ตำทีนึงใช้ได้หลายเดือน ไม่ต้องตำบ่อยๆๆ ไม่ต้องทิ้งพริกเน่าคาตู้เย็นด้วย ใช้ก็ง่าย ตำพริกแบบนี้ต้องใส่เครื่องป้องกันตาด้วย ไม่งั้นมีเจ็บแสบแน่ๆๆ อยู่คนเดียวไม่ต้องสงสัย มีคุณสามขา เป็นตากล้องให้เช่นเคย ไม่งั้นจะมีภาพมาเป็นหลักฐานได้ยังไงใช่ม๊า...ตำ ตำ ตำ จนเมื่อย แล้วก็เสร็จจนได้ พักใหญ่ๆๆ จากนั้นตำพริกแกงแดงต่อ กระเทียม หอมแดง พริกแห้ง เกลือ พริกไทยเม็ด ขิงผง(ง่ายดี) ตำๆๆๆๆ ...เมื่อยๆๆๆๆ ...มีเครื่องปั่นก็ไม่ได้ดั่งใจเพราะมันได้ไม่ละเอียด เพราะเป็นเครื่องปั่นที่ต้องใส่น้ำ ต้องตำๆๆๆๆ ต่อ จนดารินกลับมาถามว่าใส่แว่นตาทำไม ...ไม่ใส่ก็แสบซิจ่ะ คงเห็นประหลาดเอาแว่นที่ใส่ดูหนังสามมิติมาใส่ เลยหาแว่นตาใสเปลียนให้ ตำพริกแกงเสร็จ ก็มาต่อทำน้ำพริกเผา จัดการคั่วหอมแดง กระเทียม กุ้งแห้ง พริก (ไม่คั่วรวมกันนะจ่ะ) ได้สูตรมาจากพี่ยุที่อลาบามา พี่ยุทำแล้วส่งมาให้ชิมจนหมดปุ๊ก อยากทำบ้าง อร่อยเจงๆๆ พอจะทำดันหาสูตรไม่เจอ สงสัยอยู่เล็กน้อย ออนไลน์หาเพื่อนที่ทำอาหารเก่งๆ ก็มีคนว่าง ตุ๊กตาคนสวยที่นอร์ธแคโรไลน่า ช่วยหาคำตอบที่สงสัยให้ แล้วก็กลับมา จัดการต่อ เอาทุกอย่างที่คั่วลงตำๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ้ย ไม่ไหวแล้ว เมื่อยๆๆๆ ใส่ปั่น...นี่ก็ไม่ได้เรื่องอีก เทใส่ครกตำต่อ...สักพักไม่เอาแล้ว หมดความอดทนเท่านี้ กินเองไม่เป็นไร ยังไม่ละเอียดดีก็กินได้ ใส่กะทะผัดๆๆๆ กับน้ำมะขามเปียก น้ำตาล น้ำปลา แล้วผัดให้แห้งเล็กน้อย ชอบแห้งๆๆๆ บิ๋มมาตอนใกล้เสร็จ พอดี แบ่งกันไปชิม...บิ๋มบอกว่าอร่อยใช้ได้..ฮ่าฮ่า ไม่อดแล้ว ทำน้ำพริกกินได้แล้ว เยๆๆๆๆ

คนที่ทำอาหารเก่งๆๆ ขอยกนิ้วให้เลยค่ะ สำหรับโอ้ท ทำได้แค่นี่ดีใจเป็นที่สุด เพราะอะไรๆๆๆ ก็มาหัดทำตอนอยู่ไกลบ้านนี่ล่ะ หาซื้อก็ยาก มีขายก็ไม่อร่อยเหมือนซื้อจากตลาดบ้านเราเน่ะ



4th Feb 2010....I was in the kitchen since 3 pm. until 8 pm. still not finish. LOOK! what did I do? Last year I made my chilli and garlic for added in my food either fried or curries even spicy sea food dipping. It is easy to use whenever I want and it does not waste the chilli with always rotten in the fridge. I did again. I also made red chilli paste and sweet and spicy fried chilli call "Nam prik pao". I got recipe' which easy for me to made from Thai friend "Yu" in Alabama. She made and sent me for try. Her "Nam prik pao" was really good . When I blend / mixed ingredient in motar I wore glasses for protect my eyes. Darin told me my cooking burn his eyes even he was sitting in other rooms.



It took such a long time until I finished . I proud of myself can made " Nam prik pao". It was my 1st time to made it.

I never cooked in Thailand but I have to cook whatever I want to eat when live in the USA. Good to learn but bad when the taste does not good.





Wednesday, February 3, 2010

ดาราบ้ากล้องคนเดิม.... crazy taking photos myself

เช้าวันนี้ (3 ก.พ 53) เปิดหน้าต่างดูซิว่าหิมะขนาดไหน ตกตั้งแต่เมื่อคืน...ไม่เยอะมากเท่าไร แต่ก็ทำให้วิทยาลัยที่ไปเรียนภาษาปิดช่วงเช้า เลยไม่ต้องไปเรียน (ไปสมัครเรียนภาษาอังกฤษที่ วิทยาลัยเซซิล ที่เดิมที่เคยเรียนเมื่อปีก่อน แล้วหยุดเรียนตอนทำงานเช็ดกระจก บิ๋มชวนไปเรียนด้วยกัน มีเพื่อนเรียนด้วยคราวนี้ บิ๋มจะมารับทุกเช้าที่มีเรียน..ดีเน่อะ) วันนี้อาบน้ำแต่เช้าก่อนดารินด้วย หลังจากดารินไปแล้ว บิ๋มโทรมาบอกว่าไม่มีเรียนวันนี้ ก็จัดแจงออกไปกวาดถนนหน้าบ้าน เสร็จแล้วก็แอ๊คซะหน่อย..นี่ละดารา บ้ากล้องตัวจริง..ฮ่าฮ่า ก็ไม่ใช่ดาราดังที่ใครๆๆ รู้จัก แต่เป็นดาวของตัวเอง เองแหละ ถ่ายรูปตัวเองได้ไม่มีเบื่อ ก็แหมคนมันน่ารักนี่นา...ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก พูดได้เน่อะ..อิอิ ก็น่ารักแบบของโอ้ทนี่ไง ไม่ได้ไปเปรียบเทียบกับใครเขา ขืนไปเปรียบเทียบซิ จะเหลือความน่ารักให้เห็นบ้างละป่าวล่ะ .. อย่างที่รู้ๆกันว่าหน้าหนาวที่บ้านเมืองนี้ต้นไม้จะไม่มีใบ ร่วงไปหมด ท้องฟ้าก็จะมีแต่สีขาวโพลน ต้นไม้ก็แห้งๆๆ สีน้ำตาล ถ่ายรูปหน้านี้หาสีสันยาก ก็เน้นเสื้อผ้านี่ล่ะ เราจะได้เด่นอยู่จุดเดียว...ความคิดบรรเจิดเสียจริง อากาศวันนี้ดูแล้วเมื่อเช้าตอนที่ออกไปเดินรอบๆๆ บ้านแอ๊คท่าถ่ายรูป 28F แต่ลืมดูว่าเป็นเซลเซียสเท่าไร แต่ไม่น่าจะติดลบ แต่จะค่อนข้างเย็นเพราะหิมะด้วย มาดูรูปกันดีกว่า โม้มากไป แมลงวี่ แมลงวันจะน้อยใจ เพราะแมลงโม้มาแรงแซงหน้า...ฮ่าฮ่า ก่อนอื่นขอโชว์รูปหิมะตกเมื่อวันที่ 30 ม.ค. 53 ก่อน ไปกินกลางวันที่ร้านอาหารมาเลเซีย ชือ ปีนัง ใกล้ๆ บ้านนี่ล่ะ ไปกะบิ๋ม สาวสวยคนเดิม จับบิ๋มแอ๊คหน้าบ้านก่อน หิมะตกปรอยๆๆ
Snow from last night cause my morning ESL class cancel because of the college close half day in the morning.
After I shovelling snow at the drive way and walk way I walked around the house with camera and tripod....Yes! I was taking photos myself again. In winter does not have colorful so the pictures do not come out nice but I always wear colorful clothes to help with that point.
I have my lovely friend "Mr. 3 legs (tripod) "took me photos and I also took pictures of trees around the house.
This is Bim. I took her picture on 30th Jan in front of the house while light snowing .
กินอิ่มหนำแล้วต้องปัดหิมะออกจากรถกันก่อนไม่งั้นขับออกไปมองไม่เห็นอะไรเลยจ้า คนที่นี่จะมีอุปกรณ์ติดรถกันทุกคน จะมีแบบแปรงใช้ปัดหิมะ กับแบบหัวแบนๆๆ ไว้ขูดน้ำแข็งที่เกาะกระจกด้วย ทั้งแบบแยก และอยู่ในอันเดียวแบบ 2 หัว
We had lunch at "Pinang resturant" Malasian.
She brushed snow out of her car which cover all over the car. It is one of many things we have learned to do in the countries have snow.
มาดูดาราบ้ากล้องกันบ้าง Now look at the star!...crazy taking photos. แล้วก็วันนี้ รอบๆ บ้านนี่ละไม่ต้องไปไหนไกล หิมะมาถึงหน้าบ้านเลย เริ่มด้วยต้นไม้หลังบ้าน and...tpday aroud my house
Start at the tree in the back yard มาหน้าบ้านบ้าง
at the front ภาพนี้ทำให้เป็นสีม่วงๆ เพราะภาพต้นฉบับขาวโพลง แบบนี้สวยกว่า I made this pic with purple look better than original which so white แล้วก็ยัยบ้ากล้อง....ฮ่าฮ่า (ทุกภาพถ่ายโดย คุณ 3 ขาจ่ะ) and again...crazy taking photos "Me" อัลบัม Album

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog