เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Friday, April 7, 2017

อีกนิดนึง...the only short while

6 เมษายน 2560

วันนี้ป้าโอ้ทรับเสื้อ กับ หมวกสำหรับใส่รับประกาศนียบัตรมาแล้ว อีกนิดก็จะสำเร็จภาระกิจ "นักเรียนโข่ง"  แล้ว เย ๆ ดีใจ ป้าโอ้ททำได้  มีประสบการณ์บอกต่อเด็ก ๆ เรียนต่างประเทศไม่ยากอย่างที่คิดเมื่อตัดเรื่องภาษาออกไป ^_^


Apr 6, 2017

I picked up my regalia (cap and gown). Yes, it is an only short while until I finish my "mission" as a student in the foreign country. It is not as difficult as I thought when takes away the language issue.