Life is short then do what brings happiness to life.ชีวิตเราสั้น อะไรทำแล้วมีความสุขก็ทำไป อยู่ยังไงก็ได้ให้มีความสุข

Search This Blog

Thursday, January 26, 2023

เจ้าของบ้านตรวจโควิดป้าโอ้ท

 26 มกราคม 2565

เมื่อวานส่งข้อความแจ้งเจ้าของบ้านที่ทำวันนี้(พฤหัสบดี) กับวันศุกร์ว่าเสียงแหบพูดได้ไม่มากแต่ทำงานได้ปกติ ไม่เจ็บไม่ไข้ เจ้าของบ้านวันพฤหัสบดีโทรมาถามว่าตรวจโควิดหรือเปล่า สามีผ่าตัดหัวใจไม่อยากให้มีความเสี่ยง ตอบไปว่าไม่ได้ตรวจ ไม่ติดโควิดจะใส่หน้ากากทำงาน เจ้าของบ้านบอกว่าน่าจะตรวจจะได้รู้ว่าติดไหม 

วันนี้ไปถึงเจ้าของบ้านใส่หน้ากากคุยโทรศัพท์อยู่ โอ้ทหยิบของเริ่มทำงาน เจ้าของบ้านคุยโทรศัพท์เสร็จเดินมาหาคุยเรื่องตรวจโควิดอีก โอ้ทบอกไปว่ายูจะตรวจไอก็ได้เพื่อความสบายใจแต่ไอมั่นใจว่าไอไม่ติด เจ้าของบ้านหยิบชุดตรวจมา ยื่นก้านสำลีให้โอ้ทแหย่จมูก หมุนข้างละห้าครั้ง เอาไปใส่น้ำยา หยุดใส่แผ่นตรวจ ผลคือไม่ติดจ้า เพื่อความสบายใจของเจ้าของบ้านเพราะวันเสาร์โอ้ทต้องไปบ้านลูกชายกับลูกสะใภ้ และอาจเจอหลานด้วย หลานผ่าตัดหัวใจไม่อยากเสี่ยง ตอนนี้ทุกคนสบายใจเพราะโอ้ทตรวจแล้วไม่ติด

เจ้าของบ้านบอกด้วยว่าวันเสาร์ถ้าลูกชายถาม"ยูไม่สบายหรือเปล่า" (เพราะเสียงแหบมาก) ตอบไปว่าไม่เป็นอะไร และแม่ยูตรวจโควิดไอแล้วด้วย ผลคือปลอดภัยจ้า😁

ภาพจากอินตอร์เนต ผลตรวจไม่ได้ถ่ายรูปไว้



มิสเตอร์ได้ของขวัญส่งถึงบ้าน แกะกล่อง เสิรฟคนละจาน อร่อย Omaha Steak อเมริกา my husband got Omaha Steak as a present cook and serve



English



ฝากให้คิดสาว60+หาสามีฝรั่ง🫣




ผ่าตัดในอเมริกาไม่นอน ผ่าเสร็จพักพอหายมืนกลับบ้านได้



 ดูแม่แม่คลอดลูกในอเมริกาและประเทศอื่น ป้าโอ้ทมีประสบการณ์เหมือนกันผ่าตัดแต่ไม่ใช่ตัวป้าโอ้ทนะ มิสเตอร์ผ่าตัดเล็ก ไม่ได้ไปโรงพยาบาลเหมือนบ้านเรา ไปศูนย์ผ่าตัดใกล้บ้าน ตอนมิสเตอร์ไปหาหมอ(ที่ไหนก็ไม่รู้ไม่ได้ถามเขาไปตรวจคนเดียว) หมอส่งให้มาผ่าที่ศูนย์นี้ มิสเตอร์ให้ป้าโอ้ทขับรถให้เพราะขากลับมึนยาสลบขับเองไม่ได้ ใช่แล้วผ่าเสร็จกลับเลยจ้า นัดตอนเช้า ไปถึงเช็คอินเหมือนโรงแรมแหละ เจ้าหน้าที่พาเข้าไปด้านใน มีเตียงเรียงอยู่กี่เตียงจำไม่ได้ ไม่เยอะ สักแป้บเจ้าหน้าที่มากับหมอบอกให้ป้าโอ้ทออกไปนั่งรอด้านนอก พามิสเตอร์นั่งรถเข็นเข้าไปอีกห้อง ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง ป้าโอ้ทนั่งรถไปสอนภาษาอังกฤษไปด้วย ไม่รู้เวลาแค่ไหนหมอเดินออกมาบอกผ่าตัดเรียบร้อยดี ตอนนี้มิสเตอร์ยังไม่ฟื้น จะให้พยาบาลมาตามตอนฟื้น ป้าโอ้ทเข้าไปมิสเตอร์บ่นหิว มีขนมถุงน้อยติดมาด้วยให้มิสเตอร์กินก่อน หมอกับพยาบาลมาตรวจอีกนิด บอกว่าฮีพร้อมก็กลับได้ ป้าโอ้ทถามพยาบาลว่าทำไมไม่นอนต่อก่อนวัน สองวัน บ้านไอผ่าตัดส่วนใหญ่นอนต่อก่อน พยาบาลบอกถึงค่าใช้จ่ายต่าง ๆ หมอ พยาบาล ห้อง อุปกรณ์ อื่น ๆ ที่ต้องใช้แล้วคิดเป็นชั่วโมงอีก ผ่าตัดเล็กกลับไปดูแลต่อที่บ้านประหยัดกว่า มาตรวจตามนัด
ป้าโอ้ทเข้าใจล่ะ สงสัยนานแล้วเป็นแบบนี้เอง มิสเตอร์ยังมึน ๆ ตอนหมอมาถามอาการ แซวหมอไปว่าเครื่องในไอยังอยู่ครบใช่ไหม ไม่ได้ถูกควักเอาไปขายนะ ฮ่าฮ่า
หมอบอกให้พักสอง สามวัน แต่ฮีพักวันเดียวขับรถไปทำงานแล้วจ้า

Wednesday, January 25, 2023

สิ้นปี 2565 เวลาแย่ของมิสเตอร์

ใกล้คริสมาสต์

ทางบ้านมิสเตอร์ส่งข่าวมาว่าพี่ชายเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย มิสเตอร์เศร้ามากเตรียมเดินทางไปหาพี่ชายด่วน ตอนนั้นเวลาบ่ายแก่ มิสเตอร์ร้องไห้หนักป้าโอ้ทอยู่ข้าง ๆ บอกให้โทรคุยกับพี่ให้กำลังใจ และพูดถึงแม่เลี้ยงป้าโอ้ทตอนเป็นมะเร็ง หมอบอกอยู่ได้ไม่นานแต่แม่เลี้ยงใช้ชีวิตมีความสุขอยู่ได้ปีหรือสองปีนี่ล่ะก่อนเสีย มิสเตอร์โทรไปโรงพยาบาลคุยกับพี่ชายยิ่งร้องไห้หนักเพราะพี่ชายพูดสั่งเสีย ป้าโอ้ทแนะนำให้มิสเตอร์ไปคุยกับนายก่อนวันรุ่งขึ้นค่อยจองตั๋วเครื่องบิน มิสเตอร์ไปทำงานครึ่งวันโทรมาว่าคุยกับนายแล้ว นายกุมขมับเลยเพราะงานก็ต้องการมิสเตอร์แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ ครอบครัวสำคัญกว่าให้มิสเตอร์กลับบ้าน มิสเตอร์จองตั๋วเครื่องบินหกโมงเช้า จะไปถึงประมาณเที่ยง จองรถ โรงแรม แต่เพราะเศร้ามากนอนไม่หลับ ดื่มเยอะจนร่างกายไม่ไหว เดินพยุงตัวเองยังไม่ได้ ป้าโอ้ทดุให้เปลี่ยนเที่ยวบินเป็นตอนเย็นแล้วให้นอน ป้าโอ้ทก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน เฝ้าดูและระวัง ในที่สุดมิสเตอร์บินรอบเย็นไปถึงหลังเที่ยงคืน จองตั๋วขาเดี่ยวเพราะไม่รู้จะอยู่กี่วัน อาการพี่ชายจะเป็นยังไง มิสเตอร์โทรมาคุยวันละครั้งตอนเข้าโรงแรมก่อนนอน ส่งข้อความมาบ้าง บางวันไม่โทร ไม่ข้อความ ป้าโอ้ทรอจนรอไม่ไหว ส่งข้อความไปบอกว่าเข้านอนแล้ว สถานการณ์แบบนี้ไม่รู้วุ่น หรือทำอะไร ยังไงกันบ้างเพราะอยู่โรงพยาบาลทั้งวันทั้งคืน ป้าโอ้ทไม่โทรเป็นการรบกวน ให้กำลังใจตอนคุยโทรศัพท์ทุกครั้ง ครบหนึ่งสัปดาห์มิสเตอร์โทรมาว่าจองตั๋วไม่ได้ เข้าเวบไม่ได้ ป้าโอ้ทจัดการให้ เดินทางกลับครั้งนี้ดีหน่อยมาถึงตอนห้าโมงเย็น ยังไม่มืด ก่อนออกไปรับทำอาหารเตรียมไว้ให้เสร็จ วันก่อนกลับแม่มิสเตอร์ดื้อไปฟาร์มคนเดียวลื่นหิมะเข้าฉุกเฉิน กระดูกสะโพกหักหรืออะไรสักอย่าง มิสเตอร์โกรธแม่ ไม่คุยกับแม่เพราะแม่น่าจะอยู่โรงพยาบาลกับพี่ชายแต่ดื้อไม่เชื่อใคร ห่วงแมว ให้อาหารแมว ป้ามิสเตอร์เรียกรถพยาบาลไปรับแม่ส่งโรงพยาบาล ผ่าตัด มิสเตอร์กลับมาทำงานได้วันเดียวบินกลับไปอีก ไปรับแม่กลับบ้าน อยู่ต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ มิสเตอร์อยากให้ป้าโอ้ทไปด้วย จะได้ช่วยดูแลแม่ แต่ฉุกเฉินหาคนเลี้ยงน้องเต่าบัคกี้ไม่ทัน วันกลับเที่ยวบินมิสเตอร์ออกจากโน่นเที่ยงมาถึงตอนเย็นอีกแต่ยกเลิกซ้อนกันทุกเที่ยว มาถึงบ้านเที่ยงคืนกว่า ป้าโอ้ทไปรับที่สนามบินเหมือนเดิม


กลับมาทำงานได้วันครึ่งป่วยอีก ไอมาก เจ็บหน้าอก บอกให้ไปหาหมอก็ไม่ไป นึกว่าเป็นหวัดธรรมดา ตัวป้าโอ้ทเองหอบขึ้นไม่มียา อยู่อเมริกาสิบห้าปีไม่เคยหอบ ไม่เคยหาหมอ (เป็นมาแต่กำเนิด กรรมพันธ์ุได้แม่ แม่เป็นหนักกว่ามาก เคยหมดสติหลายครั้ง หัวใจหยุดเต้นด้วย ตอนเด็กป้าโอ้ทจำได้ ตอนนั้นอยู่กับพ่อเลี้ยง เป็นนปั้มหัวใจให้ เลิกกันนานแล้วตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้หลังจากโอ้ทมาอเมริกา กลับไปอีกทีแยกกันแล้ว) ป้าโอ้ททำงานทำความสะอาดบ้านให้คนอื่น ดูแลตัวเองอย่างดี ครั้งนี้ฝุ่นเยอะจริงจนหอบกลับมาต้องรีบไปหาหมอ วันที่หอบยังไม่ได้ไป กลับมาพักที่บ้านก่อน วันรุ่งขึ้นไปหาหมอ (มีวิดิโอเล่าด้วยยูทูบ ป้าโอ้ทหาหมอรอนาน) ชวนมิสเตอร์ไปด้วยกัน ดื้อไม่ไป วันรุ่งขึ้นทรุด วันจันทร์ไปทำงานไม่ได้ ป้าโอ้ทบังคับมิสเตอร์ให้ไปหาหมอ พาไปที่เดียวกันนี่ล่ะ ที่มิสเตอร์เคยมาตรวจโควิด หมอบอกคิดว่าเป็นปอดบวม โอ้ยแย่แล้ว! ให้ยามากินถ้าอาการไม่ดีขึ้นต้องเข้าฉุกเฉิน คืนแรกที่กินยา ไอน้อยลง มิสเตอร์เจ็บหน้าอกน้อยลง ค่อยยังชั่ว ไม่ใช่ปอดบวม เย! ยังหยุดต่ออีกกี่วันน๊า? 


มิสเตอร์สันนิษฐานว่าได้ไข้มาจากโรงพยาบาลที่โน้น รอบแรกตอนแม่ล้มก่อนพี่ชายเข้าโรงพยาบาลนะ ได้โควิดกลับมา ป้าโอ้ทติดไปด้วยไข้ตัวร้อน นอนซมสามวันสามคืนทีเดียว ไม่ดูแลใคร ตัวใครตัวมัน เอาตัวเองยังไม่รอด รอบนี้ก็เป็นอาการไอมาก เจ็บหน้าอก ไม่มีแรงแต่ขับรถออกไปซื้อของซุปเปอร์มาร์เก็ตได้อยู่ วันป้าโอ้ทออกไปทำงานตอนเช้า ตอนเที่ยงกลับมาเห็นแซนด์วิชวางอยู่บนเค้าน์เตอร์ในครัว

อ่อ! ลืมบอกไป พี่ชายอาการดีขึ้น ทุกคนสรุปตกลงว่าย้ายจากโรงพยาบาลไปศูนย์พยาบาล( Nursing home) พี่ชายไม่มีประกันอยู่โรงพยาบาลจ่ายไม่ไหว แม่เป็นคนจ่ายเพราะพี่ชายไม่ทำงานไม่มีรายได้ "กินกงสี" ตอนมิสเตอร์เดินทางไปด่วนครั้งนึงแม่ล้ม แม่ให้ตังค์ค่าตั๋วเครื่องบินด้วย ครั้งนี้แม่ก็ให้ มิสเตอร์บอก เพราะตั๋วเครื่องบินแพง ราคาถูกเท่ากับไปไทย มิสเตอร์ซื้อชั้นหนึ่งแพงขึ้นไปอีก ประกอบกับเที่ยวบินมีน้อยอีก ป้าโอ้ทเห็นขาไปขาเดียวสี่พันเหรียญ ใช่ไม่ผิด สี่พันเหรียญ ตกใจ! แพงมากเท่ากับชั้นธุรกิจบินระหว่างประเทศ 

ป้าโอ้ทหาหมอเพราะหอบ ได้ยาพ่นหลอดเล็กหนึ่งหลอด ยากินห้าวัน มิสเตอร์ไอ เจ็บหน้าอก หายใจเหมือนหอบ ได้ยาพ่นมาเหมือนกัน ยากินสองอย่าง 

ขอให้ผ่านไปด้วยดี หมดทุกข์ หมดโรค มิสเตอร์ทำใจเรื่องพี่ชายได้มากขึ้นเพราะพี่ชายไม่ได้จากไปกระทันหันแต่อาการไม่ได้รักษาหายได้ เมื่อถึงเวลานั้นมิสเตอร์ไม่เศร้ามากเท่าตอนรู้ตอนแรกเพราะทำใจไว้แล้ว สักวันต้องมาถึง บอกว่าพี่ชายห่วงพี่สะใภ้จะไม่มีบ้านอยู่หลังพี่ชายจากไปเพราะบ้านเป็นชื่อแม่ กังวลว่าแม่จะไม่ให้พี่สะใภ้อยู่ (เรื่องราวของต่างชาติเยอะ ถ้าสนใจหาฟังในยูทูบ หาอ่านเพิ่มเติมกันเองนะคะ แต่ละบ้านแตกต่างกันไป ถ้าทรัพย์สินไม่ระบุชื่อบุคคล บุคคลที่ไม่มีชื่อจะครอบครองไม่ได้ คร่าว ๆ) มิสเตอร์บอกว่าพี่ชายยื่นเอกสารให้ปึกใหญ่ให้ช่วยดำเนินเรื่อง ติดต่อทนายและอื่น ๆ ที่ต้องทำ มิสเตอร์ไม่ได้อยู่ที่นั่นต้องค่อย ๆ คิดว่าจะติดต่อใคร ทำอะไร ยังไง ป้าโอ้ทก็ให้กำลังใจไป ตอนนี้เป็นยังไงไม่รู้เพราะมิสเตอร์ป่วยไม่หาย

ช้อปปิ้ง เดินดูกันว่ามีอะไรในห้างนี้บ้าง Boscov's ร้านซื้อเสื้อผ้าในอเมริกา 🤠 shopping at Boscov's looks around



English





Sunday, January 22, 2023

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog