My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Friday, May 1, 2009

1st sweater

Finally, I finished this sweater take very long time 1 year. I knit this sweater since start to knit in Bangkok. The cause made me did not finish earlier because I always grap other things to do instead this sweater. It looks OK but does not satified me. There are many pattern on this sweater because I wanted to know how to knit them in the same time. I do not want to wait until finish one pattern and learn new pattern. In Thai call "Jai ron" means want to do so quick.



ขอท้าวความไปเมื่อกลางปี 2550 ได้ค้นพบครูสอนนิตติ้งใกล้ตัวนี้เองคือเพื่อนสาวคนหนึ่ง ไม่รูัมาก่อนเลยว่าเพื่อนเก่ง เราก็เสาะแสวงหาครูสอน ทั้งราคาถูกๆ เสียนาน เริ่มทำนิตกันสไตล์นักเรียนขี้เกียจและใจร้อน ขอทำเสื้อและต้องมีหลายลายในตัวเดียวเพราะไม่อยากรอทำเสร็จแล้วหัดลายใหม่ เพื่อนผู้สอนก็แสนใจดี ไม่เคยเขียนแพทเทิร์นมานานมาก (เพื่อนว่างั้น) ต้องมานั่งเขียนแพทเทิร์นตามลายที่เพื่อนนักเรียนเธออยากจะทำ ไปหามาจากหนังสืองานฝีมือ ในที่สุดลายก็คลอดออกมาในกระดาษกราฟที่เป็นตารางเราใช้กันสมัยเรียนกราฟชั้นประถมนั่นล่ะ ปรากฎว่าทำไปได้นิดหน่อย มีแผนจะไปเทียวภูเรือกับที่บ้านช่วงปีใหม่หนาวด้วยซิ พักก่อนนะจ๊ะอยากได้หมวกซิคราวนี้



ทำหมวกจนเสร็จสรรพ ไปเทียวกลับมา ทำเสื้อต่อ เวลาเดินทางไปไหนก็จะหอบหิ้วไปทำด้วย เคยไปบ้านเพื่อนที่ใต้นั่งรถไฟไปก็หอบหิ้วไปถักในรถไฟ

กระทั่งได้เวลาย้ายถิ่นฐานมาอยู่อเมริกาเสื้อก็ยังไม่คลอดซะทีเพราะหยิบอย่างอื่นมาทำอยู่เป็นเนือง เสื้อตัวแรกก็วางแหมะอยู่ในตะกร้า

จนในที่สุดปาฎิหารย์มีจริง สำเร็จแล้วจ้า แต่โอโห! ปาเข้าไป 1 ปีเต็มๆ เลย มาดูกันดีกว่าว่าได้ผลงานออกมาเป็นยังไง มีการแก้ไขอยู่หลายครั้ง ล่าสุดวันนี้ถูกใจล่ะ



โครเชท์ต่อที่ปลายปก

รื้อปกออกทำโครเชท์แถวเดียว ล่าสุดเมื่อเช้านี้เอง เพราะปกม้วนตลอดเวลาใส่ ไม่ปลื้มจ้า

1 comment:

Extra said...

เค้าอยากได้ด้วยอ่ะ...เอาสีหวานๆนะ...แบบเขียวอ่อนผสมหรือสลับกับฟ้าหรือสีหวานๆ...หาโอกาสทำส่งมาได้ป่าว...อิอิ