Photo took @ Nigara Falls July 1,2011


เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Monday, June 17, 2013

ไปทะเลกันดีกว่า Ocean City , New Jersey

15 มิถุนายน 2556

 
 
หลังจากพลาดมาสองครั้งกับแผนไปทะเลเนื่องจากพายุหอบฝนมาแวะเยี่ยมที่บ้านป้าโอ้ท และแล้ววันฟ้าปลอดโปร่งเป็นใจให้ได้ไปทะเลก็มาถึง  สมาชิกร่วมทาง สี่ชีวิตด้วยกัน มีหนุ่มกล้าม(พุง)ใหญ่ๆ เป็นพลขับมุ่งหน้าสู่ทะเล

Our planed to the beach cancelled 2 times because of storm and finally it was sunny day for us. I chose "Ocean City , New Jersey " because we have never been there. We got there in two hours and started with eating and walking on the new boardwalk before headed to the beach.

ป้าโอ้ทเลือกไป"โอเชียนซิตี้ นิวเจอร์ซี่" เพราะยังไม่เคยไป ดูข้อมูลในเวบน่าสนุก มีหาดยาว คนไปนอนอาบแดด เล่นน้ำกันเยอะ ภาพบรรยากาศเหมือนที่"โอเชียนซิตี้ แมรี่แลนด์"ที่เคยไปมาครั้งหนึ่ง ใช้เวลาจากบ้านประมาณ สองชั่วโมง

สิ่งแรกต้องเติมพุงที่ว่างเปล่าให้เต็มกันเสียก่อน  จากนั้นเดินย่อย...เดินบนระเบียงไม้ใหม่เอี่ยมที่สร้างใหม่หลังพายุแซนดี้หอบไป หาดยาวจัง แต่เราสี่ชีวิตเดินกันไม่บ่นสักคำ ตลอดทางเดินมีร้านอาหาร ร้านขายของ สวนน้ำ และ เครื่องเล่นต่างๆเรียงรายตั้งแต่ต้นทางจนสุดทาง วันนี้มีรถจี๊บแบบลุย ออฟโรด มาจอดโชว์ด้วยหลายสิบคัน  (มีหนุ่มๆ ให้ดูเพลินด้วยนะ...^_^)

 


เดินไป หลังป้าโอ้ทเริ่มแสบเพราะแดดเผา เดินกลับเพื่อไปเอาสัมภาระที่รถลงทะเลกันดีกว่า สมาชิกมีเสียงบ่นเล็กน้อยว่าไกลจัง  เพราะเราเดินหน้าประทะแสงอัศดง

I felt my back burn and getting hurt a bit while walking. 
We walked back to get our stuff in the car and headed to the beach.
 
ป้าโอ้ทไม่ได้เอาเต้นท์ชายหาดครึ่งเสี้ยวมาด้วยเพราะนึกว่าต้องเดินจากที่จอดรถถึงหาดไกล ถือหนักเหมือนทะเลแมรี่แลนด์  ที่หาดนี้มีร่ม กับ เก้าอี้ให้เช่าด้วย แต่เราไม่ได้เข้าไปถามสนวนราคา เนื่องด้วยเราเจอที่เหมาะใต้สะพาน มีเงาให้ได้อาศัย เราปักหลักกันตรงนี้ล่ะ

(ก่อนเข้าพื้นที่ชายหาดต้องซื้อป้ายเข้าหาดก่อนนะ ป้าโอ้ทเคยไปหาดอื่นไม่เสียตังค์ ที่นี่ไม่รู้ว่าเสียมานานแล่้วหรือเพิ่งมีหลังจากพายุทะลายทุกอย่างแล้วสร้างใหม่ แต่คิดว่าเป็นค่าทำนุบำรุงไป มีรายวันคนละ 5 ดอลล่าร์ รายสัปดาห์(ไม่ได้ถามราคา) และ ทั้งฤดู (ไม่ได้ถามราคา) เราซื้อรายวัน)

I have a half tent good for the beach but I did not carry it this time because I thought we need to walked far from the car to the beach same as in Maryland. There were umbrellas and chairs for rent but our luck to get a shade under the bridge.

(Everyone wants to get in to the beach area need to buy "Beach Tag" which provide daily, weekly and whole season. I did not ask the cost of weekly and whole season. For daily $5/person)

มิสเตอร์ไปเดินสำรวจก่อนใคร กลับมาบอกว่าน้ำเย็นมาก ป้าโอ้ทกับเพื่อนจัดการข้าวเหนียวมะม่วงที่เพื่อนทำมากันก่อนลงเหยียบน้ำทะเล พิสูจน์ซิว่าเย็นแค่ไหน (ดูในคลิปนะคะจะได้รู้ว่าเย็นแค่ไหน)
The water was cold but we still played the wave...LOL FUN!
คนนี้สนุกสุดเหวี่ยงแม้น้ำจะเย็น
ช่วยป้าโอ้ทด้วย
ปลาพยูนเกยตื้น
ว้า! ได้เวลากลับซะแล้ว
Time to go home.

No comments: