Tuesday, February 25, 2014

พูดภาษาอังกฤษที่โรงเรียนครั้งแรก My first speech in school in the USA



17 กพ 57... ป้าโอ้ทพูดภาษาอังกฤษที่โรงเรียน หาข้อมูลเอง ฝึกพูดที่บ้านได้น้อยกว่า 5 นาที ต้องพูด5-8 นาที วันจริงตื่นเต้นมาก พยายามควบคุม พูด 7.10 นาที ดีกว่าที่คิดไว้แหะ ป้าโอ้ทหน้าบาน
 หนุ่มที่เห็นหน้าป้าโอ้ทคือคุณครูค่ะ ^_^

(แนะนำหนังที่ห้องฉายของโรงเรียน เทศกาลหนังนานาชาติ ป้าโอ้ทแนะนำเรื่อง The Eye)

ภูมิใจนำเหนอ ก่อนเข้าห้องพูด ไปห้องน้ำ ทำใจ หน้ามืด เพราะกังวลว่าคนจะเยอะ เปิดประตูเข้ามามีอยู่สิบกว่าคน ค่อยยังชั่ว.

It was my first  speech" introduce movie" at school for the week of "International Film Festival". I did for extra credit ^_^. On that day I was really nervous and excited that made me almost pass out in the baht room because I did not know how many audience in the room. After clam myself down, I walked to the room and relief because there were not many people. Well, I did better than I thought, it was a good experience though. Therefore, it gains my confident to speak in public.


PS: the young man in front of me is my teacher.

4 comments:

YU said...

great job!

โอ้ท@Oath said...

ขอบคุณค่ะ

Anonymous said...

ชอยค่ะพี่โอ้ท.ติดตามเรื่องราวดีๆอู่ยู่นะคะ/atom

โอ้ท@Oath said...

ขอบใจจ่ะ ครูตอม

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog