My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Wednesday, April 16, 2014

ป้าโอ้ทโชคดี I am so lucky


16 เมษายน 2557...


วันนี้นักเรียนป้าโอ้ทกลับถึงบ้าน ราวๆ สี่โมงเย็น จอดรถด้านใน เพราะพรุ่งนี้ไม่ต้องใช้รถ เนื่องจากครูจะมารับ ไปร่วมทริปโรงเรียน มิสเตอร์จอดต่อท้ายได้เลย แต่...ครูส่งข้อความมาว่ามีสอน ไปไม่ได้แล้ว นักเรียนต้องไปเองล่ะ  นักเรียนจัดการถอยรถออกไปจอดหน้าบ้าน รอมิสเตอร์มาจอด แล้วขยับต่อท้ายเพราะพร่งนี้นักเรียนต้องไปแต่เช้า ต้องไปถึงโรงเรียน 7.15 นั่งรถบัสไปกับโรงเรียน เพราะนักเรียนจ่ายค่ารถ+ค่าตั๋วเบสบอลไปแล้ว ถ้าเอารถไปเองต้องเสียค่าจอดอีก
มิสเตอร์กลับมาปุ๊บ ออกไปจะขยับรถเข้าจอด อ้าว! สตาร์ทไม่ติด...ป้าโอ้ทโชคดีนะเนียไม่ดับกลางทาง มาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ไม่เช่นนั้นไม่รู้จะโทรหาช่างที่ไหน นอกจากโทรหามิสเตอร์  มิสเตอร์เอาเครื่องชาร์จแบตเสียบ ลองสตาร์ท สาม สี่ครั้งไม่สำเร็จ เข้าบ้านกินมื้อเย็น


มิสเตอร์: พรุ่งนี้ยูเอามินิไป ไอจะหยุดงานเอารถไปซ่อม
ป้าโอ้ท :ไออยู่บ้านก็ได้ ยูไม่ต้องหยุดงานหรอก  (ป้าโอ้ทเกรงใจ มิสเตอร์หยุดงาน ดูแลรถให้ป้าโอ้ทในขณะที่ให้รถตัวเองป้าโอ้ทไปเที่ยว)


มิสเตอร์ : แล้วรถทำไง
ป้าโอ้ท : ไอหยุดสปริงเบรคพอดี ค่อยซ่อมสัปดาห์หน้าก็ได้ หรือ ยูไปส่งไอตอนเช้า แล้ว ไปรับตอนเย็น ตัดสินใจยังไงก็บอกมา หรือไอไม่ไปก็ได้ ไม่เป็นไร


มิสเตอร์ : เดี๋ยวไอกินเสร็จจะไปซื้อแบตมาเปลียนดู


สุดท้าย มิสเตอร์ซื้อแบตมาเปลียน (ถอดเอง ใส่เอง ป้าโอ้ทยืนให้กำลังใจ ยืนสั่นหนาวก็ทน นี่ล่ะ "มีสุขร่วมสุข มีทุกข์ร่วมทุกข์" มิสเตอร์ไม่หนาว แต่ป้าโอ้ทหนาว  และแล้วรถก็สตาร์ทติด เยๆๆ


April 16, 2014..


I got home about 4pm. and park the car first. Normally , I park behind Mister's car but tomorrow I will not use the car. My teacher was coming to get me , the school trip to Philadelphia. However, the plan changed that I have to go by myself then I moved the car out. When Mister got home, parked his car and he was getting my car start but it did not start. I was lucky that it did not happen along my way somewhere.


He offered his car to me for tomorrow and he will take off for taking care of my car. Well, sounds good but I am not comfortable with that. I go for fun while he deals with a problem. I told him either take me to school and pick me up or I just stay home instead of he take off work. On the other hand, it is spring break time that we can fix the car next week.


Anyway, he went to store after supper and bought a new battery, changed it and ....Yeah! my car start.



No comments: