My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Sunday, November 13, 2011

นิวยอร์กครั้งแรก New York (1st) 12th Nov 2011


12 พฤศจิกายน 2554

วันนี้ ดร.บิ๋ม กะ ดร.วิ จะพาไปเที่ยวนิวยอร์ก นัดสองสาวมารับที่บ้านเวลา 6.30 น. โอ้ทตื่นตั้งแต่ตี 5.30 เสร็จเรียบร้อยปลุกมิสเตอร์ 6.00 น. โอ้ททำเค๊กกล้วยหอมไว้เมื่อวาน เอาติดไปหม่ำระหว่างทางด้วย จากบ้านใช้เวลาไปสถานีรถบัสที่เวลมิงตัน ประมาณ 30 นาที รถออกราว 7.00-7.30 คนรอรถเยอะเลย ตอนรถมาจอดแย่งกันขึ้้น ต้องเบียดๆๆ คนขับรถเรียกผู้โดยสารที่จองตั๋วออนไลน์ก่อน กลุ่มเราได้ขึ้นก่อนด้วย เพราะ ดร.บิ๋มจองตั๋วออนไลน์ไว้

12th Nov 2011

Today we went to New York City.It was my first trip to New York. My friend "Bim and Wi" were our guide for this trip. They prepared and planned for the trip, where to go and how to get there.

I got up at 5.30 got ready and woke my Mister up at 6.00 . Bim and Wi picked up us at our home at 6.30 and drove to the bus station in Wilmington.
There were many people waited for the bus so when the bus came everybody tried to get on the bus...OMG! The bus driver asked for customers who bought tickets online to get in the bus first so we were in that group.



ใช้เวลาเดินทางจากเวลมิงตัน ถึงนิวยอร์ก 3 ชั่วโมง ลงที่สถานทีรถไฟใต้ดิน ไปท่าเรือข้ามไปเกาะเทพีสันติภาพ กับเกาะเอลลิส

It took about 3 hours until we got to New York. We caught subway to the Ferry where we took the boat go to Statue of Liberty and Ellis Island. After that , we went to Central Park and Time square.









ตอนตรวจกระเป๋าและสัมภาระก่อนขึ้นเรือข้ามเกาะ ตรวจเหมือนในสนามบิน เหมือนที่วอชิงตันดีซี แล้วโอ้ทลืมตรวจกระเป๋าตัวเองอีก(แล้ว) เพราะไม่รู้ว่ามีการตรวจแบบนี้ มีสเปรย์พริกไทติดกระเป๋ามา ดีที่คลำก้นกระเป๋าตัวเองซะก่อนถึงประตูเข้า จัดการทิ้งถังขยะด้านหน้าได้ทัน ไม่เช่นนั้นคงรอทำเรื่องยึดนานอีกเหมือนคราวที่วอชิงตันดีซีแน่






เรือออกจากท่า
Let's go





เรือที่เราใช้บริการหน้าตาแบบนี้
Ferry boat
 Almost...ใกล้แล้ว เยๆ


 นักท่องเที่ยวรอเรือกลับ
Tourist waited for the boat back to the City
ถึงเกาะ"เทพีสันติภาพ"
Liberty Island

สองไกด์สาวพามิสเตอร์กับป้าโอ้ทมาเที่ยววันนี้
Our two friends who prepared the trip
บนเกาะมองเห็นนิวยอร์ก ตีกสูงๆทั้งนั้น
From the Island could see City View that awesome!







ที่เกาะเอลลิสเราหม่ำมื้อเที่ยงกัน และดูพิพิทธภัณฑ์แป้บเดียวเพราะเวลาจำกัด
เรื่องราวเกี่ยวกับผู้อพยพเข้ามาอเมริกาสามร้อยปีมาแล้ว

นอกจากไปเกาะสองเกาะแล้ว เราไปเดินที่เซ็นทรัลพาร์คด้วย เป็นสวนสาธารณะ และมีมุมตำนาน นิทานเด็ก อลิสอินวันเดอร์แลนด์ หรือ อลิสในเมืองมหัศจรรย์นั่นเอง แต่โอ้ทไม่เห็นว่าอยู่ตรงไหน เพราะมัวแต่เดินๆๆ ถ่ายวิดิโอ มีเห็นเหมือนเป็นปราสาทอยู่จุดนึงไม่รู้ใช่หรือเปล่าแต่ไม่ได้แวะ เพราะเราต้องเดินทางกันไปที่ไทม์สแควร์อีก

After we back from Liberty Island and Ellis Island we walked to Central Park










โอ้ทเป็นผู้ติดตาม ตามจริงๆๆ ไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย ถ่ายวิดิโอ กับถ่ายรูปเป็นหลัก อากาศวันนี้ไม่หนาวมาก เดินกันไปเรื่อยๆๆ แดดออกทำให้อุ่นขึ้น

I am a real good follower because I know "NOTHING" but took photos and recording video along the trip. The weather was not really cold and the sun made warmer.



แสงสียามค่ำคืน ดูสวยดี ตื่นตา ป้ายโฆษณาใหญ่ๆๆ แต่โอ้ทว่าเหมือนสีลม สุขุมวิท พัทยา พัฒน์พงศ์บ้านเรานี่ล่ะ สวยดี แต่ไม่ชอบคนเยอะมาก

ไทม์สแควร์
Time Square













เมื่อพากันเดินไปจนถึงถนนใกล้กับจุดขึ้นรถบัสกลับเดลาแวร์ ดร.บิ๋ม บอกว่ายังมีเวลาอีกเกือบสองชั่วโมง เราจึงหาร้านอาหารนั่งพัก หม่ำกันเล็กน้อย ทำธุระปลดทุกข์ให้เรียบร้อย แต่เวลายังเหลืออีก หนึ่งชั่วโมง มิสเตอร์ถามว่าเราไปก่อนเวลาได้ไหม ดร.เอาตารางรถออกมาดูกัน แล้วเห็นพ้องกันว่า เดินไปรอรถกันดีกว่า ถ้าไปก่อนเวลาได้เราก็ไปกัน ไปไม่ได้ก็รอต่อไป สรุปเราได้กลับก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง ถึงเดลาแวร์ สี่ทุ่ม


หนึ่งวันเต็มๆๆ สนุกๆๆ ขอบใจสอง ดร. ที่เป็นไกด์นำเที่ยววันนี้จ้า คลิ๊กดูอัลบัม

Bim told us , we had about 2 hours til the bus came so, we decided to eat and sit in the restaurant for a while. My mister asked if we could get the earlier bus? Bim checked the bus schedule and then we agreed to tried.

Yeah! we caught the bus earlier an hour so we came back home at 10 pm. instead of 11 pm.

Thank you Bim and Wi for making a good trip. Click to see full album

2 comments:

DaDaLove said...

โอ้โห มีภาพสวยๆๆเยอะมากเลยนะ..ตามทัวร์แล้ว สนุกด้วยจังเลยละ

โอ้ท@Oath said...

นีกถึงตอนตัวเองไปล่ะซิ อิอิ