My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Sunday, August 19, 2012

ไปทะเลกันดีกว่า...A day trip to Atlantic City NJ Aug 11 2012


เสาร์นี้ โอ้ทกับเพื่อนๆนัดกันไปทะเลแอตแลนติคซีิตี้ นิวเจอร์ซี่ มิสเตอร์ไปด้วย บอกว่าไม่เดินทะเลแต่จะไปเล่นคาสิโน

ออกเดินทางจากบ้าน 11 โมงเช้า ไปบ้านพี่ดาก่อน (40นาทีจากบ้านถึงบ้านพี่ดา) เพราะพี่ดาร่วมทางด้วย และทำมิ้อกลางวันไว้ให้ เมื่ออิ่มมื้อกลางวันกันแล้ว มุ่งหน้าสู่แอตแลนติคซิตี้ (จากบ้านพี่ดาถึงแอตแลนติคซีตี้ 1 ชั่วโมง)

ก่อนเดินทางดูพยากรณ์อากาศว่ามีโอกาสฝนตก 40% นีกในใจว่า ฝนน่าจะตกๆ หยุดๆ คงได้เดินบนถนนริมหาดกันบ้าง แต่ปรากฎว่า ฝนตกกระหน่ำ ระหว่างทางอย่างหนาตา และไปถึงที่หมายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แม้จะไม่หนามากนัก พวกเราใช้เวลาเดินเล่น ถ่ายรูปอยู่ในคาสิโน และเดินไปสังเกตการณ์ว่าฝนมีทีท่าว่าจะหยุดบ้างไหม

ฝนหยุดแล้ว เยๆๆ เราจะได้เดินเล่นกันล่ะ แต่แล้วเพียง ชั่วพริบตา สองสามนาทีฝนก็เทกระหน่ำลงมาอีก เราสี่คน (มิสเตอร์ยังคงเล่นเครี่องสลอต เกมส์เสียเงิน) อยู่ในคาสิโน ไม่ได้มากับพวกเรา) ยืนรออยู่ด้านหน้าคาสิโนนั่นเอง จนกระทั่งตัดสินใจว่าฝนคงไม่หยุดตก หันหลังกลับเข้าคาสิโน เดินถ่ายรูปกันอีกรอบ แล้วชวนมิสเตอร์เดินทางกลับ

ถึงบ้านพี่ดา หิวๆๆๆ ขอหม่ำก่อนกลับบ้านนะๆๆ โอ้ทกะมิสเตอร์จัดการข้าวกระเพรา ไข่เจียวที่ยังมีจากมื้อกลางวันคนละจาน แล้วพี่ดายังทำลาบให้พวกเราด้วย

สรุปว่าไม่ได้เห็นทะเลอีกแล้วปีนี้

We went to Atlantic City beach but could not walked on boardwalk at all because of rain. We checked the weather forcast that said 40% chance rain but I thought it might stop a little while and rain again the we could walked a bit but it was not.

We spent most of the time walked in casino and taking photos .

OUr friend Da prepared lunch for us and we ate at her house before headed to Atlantic City and also on the way back we had dinner with her again before headed home.

We missed the beach again this year.


No comments: