My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Sunday, August 21, 2011

ไมค์ไทสัน...Mike Tyson

21 สิงหาคม 2554...

เมื่อวาน (20 ส.ค 2554) ดูดีวีดีเรื่อง ซิตี้ออฟโกสต์ ถ่ายทำที่กรุงเทพฯ กับ เวียดนาม มีตอนหนึ่ง เจ้าของโรงแรมเอางูหลาม (หรืองูเหลือมไม่รู้ดูไม่เป็น) มาปล่อยที่ห้องพักแขก แล้วคุยกับแขกที่พักว่า เจ้าโอลิเวอร์ (ชื่องู) ชอบลิง มีประโยคหนึ่งโอ้ทได้ยินเจ้าของโรงแรมพูดว่า" ไมค์ไทสัน" งง เพราะในเรื่องไม่มีอะไรเกี่ยวเลย เพราะชื่องูก็ไม่ใช่ หันไปถามมิสเตอร์ มิสเตอร์ยิ่ง งง บอกว่า เอามาจากไหน ไม่ได้ยินเลย โอ้ทยืนยันว่าใช่ ย้อนกลับไปดูฉากนั้น สี่ ครั้ง สุดท้ายได้ความว่า มายไพตัน (หรือมายแพนตัน) ภาษาอังกฤษแปลว่า งูหลาม หรือ งูเหลือม ตัวที่เอามาปล่อยจับลิง ชื่อโอลิเวอร์ เท่านั้นล่ะ มิสเตอร์ขำใหญ่ แล้วสักพัก พูดถีงไมค์ไทสัน คราวนี้ทั้งโอ้ท ทั้งมิสเตอร์หัวเราะกัน หยุดไม่ได้ น้ำตาไหลทั้งคู่...
ก็แหม ภาษาประกิตไม่แข็งแรงนี่นา ได้ยินเพี้ยนไปคนละเรื่องเลย เป็นอันว่า มิสเตอร์ขำมากมาย ไม่เคยเห็นหัวเราะแบบนี้ ตัวโอ้ทเองก็ขำจนน้ำตาไหล จนเช้านี้ยังถามมิสเตอร์อีก มิสเตอร์ส่ายหัวเลย

21st Aug 2011...

Yesterday we watched DVD "City of ghost"at home . One scene the hotel owner bring a big snake up to the walk way of guest rooms and talked with a guest " I got complain about monkey so my Oliver (snake) loved Monkey". And then he said something more which I heard " Mike Tyson" .

That did not make sense so I asked my husband :

Oath : what about Mike Tyson he said?
Husband : who said? I did not here Mike Tyson
Oath : the hotel's owner said. Could you review back?
Husband : (review the DVD and watched again) I did not hear Mike Tyson yet and it did not make sense. What about Mike Tyson?
Oath : review back again please.

After we watched again just on that scene finally my husband can catch which sentence I talked about.

Husband:  "My Python"
Oath : Opp!

From that he kept teasing me by said "Mike Tyson" and we were laughing until our tear came and could not stop laughing.

2 comments:

Anonymous said...

พี่ดาอยากเห็นตอน เสือยิ้มยาก หัวเราะจัง คงจะน่ารักดีนะ แก้มกลมๆ น่าหยิกดี

โอ้ท@Oath said...

อยากอัดวิดิโอมากเลย แต่ว่า คงจะไม่ยอมให้ออกอากาศแน่ๆๆ เพราะนานๆๆจะได้เห็น หัวเราะจนน้ำตาไหล