My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Wednesday, July 15, 2009

นอร์ธแคโรไลน่าวันเดินทาง North Calorina # 1

เมื่อปลายสัปดาห์เดือนพฤษภาคม (2009) ไปบ้านแฟนเพื่อนที่นอร์ธแคโรไลน่า เลยถือโอกาสเที่ยวไปในตัว ขับรถไปใช้เวลาร่วม 10 ชั่วโมง ผลัดกันขับกับสามี งวดนี้คุณสามีโดนใบสั่งความเร็วเกินขาไป และ ระหว่างทางไปเทียว เขาบ่นว่าทำไมน่ะคนอื่นก็ขับกันเร็วๆ ไม่โดนเรียก เขาโดนอยู่คนเดียว


เดินทางครั้งนี้4วัน+1วัน(เดินทางกลับ) ไปเทียวมา 3 ที่ด้วยกัน ระหว่างทางไม่มีร้านค้า ให้แวะเหมือนบ้านเรา มีที่พักกลางทางก็ไม่ได้เหมือนมอเตอร์เวย์ไปชลบุรี มีแต่ห้องน้ำ และสำนักงานบริการนักท่องเทียวที่ต้องการข้อมูลเดินทางเท่านั้นล่ะ




เสบียงของเราค่ะ สามีกินด้วย


ระยะทางไกลไม่ถึงซะที ผู้โดยสารเป็นแบบนี้ด้านหลังค่ะ


ตื่นแวะเข้าห้องน้ำกลางทาง


จอดรอคนเข้าห้องน้ำจ้า


ที่พักระหว่างทางจะมีแค่นี้ล่ะ สุขา


วันแรกไปถึงเย็นมากแล้วเช็คอินโรงแรม


โรงแรมไม่หรูหรา แต่ห้องนอนสบาย ก็พอ ทริปนี้ขอนิดนึงมีสระว่ายน้ำในอาคารด้วย แล้วได้สมใจ..อิอิ ว่ายน้ำทุกวันเลย แถมเวลาเราว่ายไม่มีใครด้วยล่ะ สามีบอกไม่ล่ะ ปรากฎว่าว่ายด้วยทุกวันเหมือนกัน ออกกำลังกายลดพุงค้าบบบบบ..

แล้วเย็นนี้เราก็ออกไปกินอาหารกันใกล้ๆร้าน เรดล๊อปสเตอร์ (Red Lobster) คนเยอะมาก ระหว่างรอคิวก็ชัก ภาพกันซะ ตังกล้องกับระเบียงของร้านนะแหละไม่มีใครถ่ายให้หรอกจ่ะ


อิ่มหนำแล้วแยกย้ายกันบ้านใครบ้านมัน เราสองคนกลับโรงแรม เจ้าเฟล๊กเจอเนื้อคู่เข้าแล้ว

วันนี้ง่วงแล้วล่ะขอตัวพักก่อนแล้วจะมาโม้ต่อวันต่อไปของการเดินทางนะจ่ะ คลิ๊กดูภาพทั้งหมด

No comments: