My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Tuesday, October 19, 2010

เสียของ เพราะความ "งก"

วันนี้กับข้าวโอ้ทกินไม่ได้น่ะค่ะ

วันอังคารที่ 19 ต.ค53...เตรียมหมูสับไว้นอกตู้เย็นเพื่อทำน้ำพริกผัด (คล้ายๆน้ำพริกเผา) แต่ไม่ได้ทำสักที 3 วันผ่านไปหมูมีกลิ่น ด้วยความ "งก" เสียดายหมูทั้งแพค และคิดว่าเมื่อทำสุกแล้วน่าจะกินได้ จัดแจงลงมือทำเมื่อวาน ตอน 5 โมงเย็น เพราะรู้ว่าถ้าดารินกลับมาได้กลิ่นคงจะบ่นๆๆๆๆๆ เป็นแน่ แต่ที่ไหนได้ ผ่านไป 5 นาที ดารินมาถึงบ้านแล้ว เสร็จงานแล้ว แล้วก็เป็นอย่างที่คาดไว้ ดารินเข้าไปในครัวแล้วถึงกับเสียงหลงว่า "เธอทำอะไรเนี่ย ทำไมเหม็นเน่าขนาดนี้ ฉันไม่กินกับเธอหรอกน่ะ" โอ้ทก็ว่า ไม่ได้ทำให้เธอกิน แล้วดารินก็หนีขึ้นบ้าน โดยไม่ลงมาเลยเป็นชั่วโมงต้องขึ้นไปตามหลังจากทำเสร็จแล้ว กลิ่นจางลงเพราะเปิดหน้าต่างห้องครัว

ผัดหมูให้สุก
ใส่น้ำพริกผัดน้ำมันผัดด้วยกัน และปรุงรสด้วยน้ำตาล น้ำปลา ซีอิ้วขาว
ภาพสำเร็จไม่ได้ถ่ายไว้ เพราะหลักฐานถูกทำลายไปแล้วในถังขยะ
น้ำพริกผัดแบบนี้ที่ใส่ในหมู 2 โหล เสียดายๆๆๆๆ


หลังจากผัดเสร็จโอ้ทตักใส่โหลน้ำพริกไว้ 3 โหล และใส่กล่องพลาสติกไว้ด้วย หวังจะกินไดัสัก 2 เดือน เพราะเคยทำไว้แล้วอร่อยมากๆๆ จากนั้นไปเรียนภาษาอังกฤษ 2 ชั่วโมงผ่านไป กลับมาบ้านได้ยินเสียงเครื่องดูดควันในครัว แต่คนอยู่ข้างบน ได้ความว่าเหม็นๆๆๆ รีบจัดการให้เรียบร้อย เธอจะฆ่าคนนะเนีย โอ้ทบอกว่ากินแล้วน่ะ ไม่เป็นไร แต่ดารินยังยืนยัน พิษๆๆๆๆ ต้องทิ้งๆๆๆๆ สุดท้ายก็ต้องทิ้งวันนี้เอง เพราะชิมแล้วมีรสเปรี้ยว..เฮ้อนี่ละน๊า ความ งก เสียของจริงๆๆ จำขึ้นใจเลย ไม่เอาเนื้อสัตว์ไว้นอกตู้เย็นหลายวันแบบนี้

ปล. ไม่มีภาพหลักฐานที่น่าตาน่าอร่อยมากๆๆ แต่รสเปรี้ยวๆๆๆๆ

No comments: