Photo took @ Nigara Falls July 1,2011


เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Wednesday, October 6, 2010

ฟอตดูปองก์สเตทพาร์ค Fort Dupont State Park

วันศุกร์ 3 ต.ค53...เพื่อนกลุ่มอ่านหนังสือขอหยุด เพราะมีกิจกรรม และภาระกิจต้องทำ พี่ยุ ไปตกปลา โอ้ทได้โอกาสไปหาที่ถ่ายรูป(ตัวเอง)บ้าง ขับรถไปก็คิดดไปว่าจะไปไหนดีกว่า มีหลายที่ๆ อยากไป จะไปถ่ายบึง หรือว่าจะไปริมทะเลดีน๊า ขับไปๆๆๆ มาจอดที่ริมทะเล...ฟอตดูปองก์สเตทพาร์ค

Fort Dupont State Park is the same way to Augustin beach but closer to Port Penn , where I took ferry to Fort Delaware  (Prison on the island). I really enjoyed the park especially at the edge of the sea and the trees.It was a Sunny day but when sat under the trees by the sea felt so comfortable.





 









คนตกปลา
There were 2 men fishing.

ทางเดินริมทะเล แต่ต้นหญ้าสูงจนมองทะเลไม่เห็น เดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทางถอยดีกว่า เพราะไปคนเดียวกลัว ไว้ชวนดารินไปปีหน้า เดินกลับถึงรถแล้ว มาเห็นว่าตัวล๊อคกล้องกับขาตั้งหายไป ต้องเดินย้อนกลับไปอีกรอบ ..เฮ้อ! ดีนะที่เจอไม่ไกล

There are hiking trail along the beach. I chose the shortest trial about 1.5 miles, but I walked not much far because I felt scared alone. I walked back to the car and found a part of tri-pod lost. I walked back again. It was lucky I found it on the way not far.





No comments: