เมื่อวานมิสเตอร์พยายามจองตั๋วไปดูพูดตลก (คอมมิดี้ ทอล์ก) ที่แอตแลนติคซิตี้ วันเสาร์ที่ 28 มค นี้ ทั้งออนไลน์ และ โทรไปที่โรงแรม สถานที่แสดง ร่วมชั่วโมง ก็ไม่สำเร็จ อินเตอร์เนตเหมือนเวบจะล่ม โทรศัพท์ ก็ไม่มีคนรับ โทรแล้วโทรอีก หน้าเวบก็เปิดๆๆๆๆ หลายรอบ คลิกเข้าไป ก็ขาวๆๆๆ โอ้ทลองโทรบ้าง ก็รอ ร้อ รอ นาน มาก จนมิสเตอร์บอก ลืมไปได้ เราไม่ไปแล้ว โอ้ทจัดการวางสาย และหันหลังเดินเข้าครัว เก็บล้าง สักไม่ถึง 5นาที ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ จองตั๋ว ให้เลขบัตรเครดิต แล้วมิสเตอร์ เดินเข้าครัวมาหน้าบาน
Yesterday, my Mister tried to buy Comedy talk show ticekts both online and call but some problem issue could not make it. The website crash all the time while nobody never pick up the phone just automatice voice "Please wait and play music." He kept trying and trying about an hour that piss him off. I tried call once but it sitll waitting line , then Mister said " forget it we are not going."
I hang up the phone and back to the kitchen, cleaning. Few minutes later, I heard he talked on the phone buy tickets. He walked to me and said with a big smile on his face ;
มิสเตอร์ : จองตั๋วได้แล้ว (ยิ้มแป้น)
Mister : I got tickets ( big smile on his face)
โอ้ท : ตั๋วอะไร?
Oath : What tickets for?
มิสเตอร์ : ตั๋วโชว์ที่จะไปดูนั่นแหละ ไอใช้มือถือโทรติดเลย ไม่มีปัญหา
Mister : the show we are going to. I used my cell phone and it did not have any problem.
โอ้ท : อ่อ มือถือ ยูได้ใช้งานแล้ว
Oath : Ah! your cell phone works good now
มิสเตอร์ : (ยิ้มหน้าบาน เดินกลับไปนั่งดูทีวี)
Mister : ( big smile walked back to sit on the couch watched TV)
Photo took @ White Clay Creek State Park, Delaware June 13,2010 by Bim
เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา เชื้อสายคนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆๆ คนด้วยก็ดีใจ และยังคงเขียนต่อไปจนไม่มีแรงพิมพ์ และไม่มีลมหายใจจะให้เขียน
The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good. I will always be writing as long as I have breath.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
แอบเที่ยวเดี่ยวเลย ไม่ช่ายเที่ยวคู่ ไม่ห้อยด๊อกตอรด้วยเหรอ
ไปด้วยกันค่ะ ดร สองสาว ถามแล้ว ไม่ไปกัน ดรไทยกลัวฟังไม่เข้าใจ เพราะโอ้ทเองยังไม่คิดว่าจะเข้าใจ มุขฝรั่งอะนะ แต่อยากไปให้รู้แล้ว ขอให้มิสเตอร์พาไปแต่วัน จะได้แวะที่ไหนถ่ายรูปก่อน ส่วน ดรไต้หวัน มีธุระค่ะ
Post a Comment