Photo took @ Nigara Falls July 1,2011


เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Sunday, February 21, 2010

เป๋ายึนส์ #2 shoulder bag jeans

มาอีกแล้วจ้า เป๋ายีนส์ใบที่ 2 เพื่อออกงานโชว์ สบทบกับใบอื่นๆๆๆ ด้วยแนวคอนเซปเดิม ที่ว่า:

Shoulder bag jeans # 2 same concept :






- ตัวกระเป๋าได้จากขากางเกงที่หด..(ฮ่าฮ่า ข้ออ้างที่ไม่น่าเกลียดและไม่เข้าตัว



body from old jeans




- ซับในได้จากผ้าเช็ดหน้าซึ่งเกือบจะหมดแล้ว



lining from handkerchifs




- หูรูดใช้ผ้าเย็บไส้ไก่ (ไส้หมู ไส้อื่นๆ ไม่ได้น่ะต้องไส้ไก่เท่านั้น..อิอิ)



tie from sewing long strip and pull inside out







 



- ใบนี้มีเป๋าน้อยเพิ่มด้านหน้าด้วย เพิ่มจากกระเป๋ากางกางที่มีอยู่แล้ว จะได้มีที่ใส่สัมภาระมากขี้น ก็ได้จากผ้าเช็ดหน้าอีกนั่นแหละ



added pockets in the front from a handkerchief






- สายสะพาย ตัดชายขาที่เย็บไว้หนา มาพับเย็บซิกแซกไม่ให้ชายลุ่ย



holder from legs edge




เท่านี้ก็ได้กระเป๋าใบเก๋เท่ห์ไม่มีใครเหมือน เพราะมีใบเดียวในโลกจ๋า จ๋ะ
ใบนี้ให้พี่ยุ เพื่อนที่อลาบาม่าไปเมื่อ มีนาคม 2554

it is a unique and only one in the world . I gave it to friend "YU" in Alabama

1 comment:

Anonymous said...

ทำแล้ว...ฝาหรั่งสนใจ...ดีๆ...ขายได้กะตัง...อิอิ

...Extra