Sunday, February 21, 2010

เป๋ายึนส์ #2 shoulder bag jeans

มาอีกแล้วจ้า เป๋ายีนส์ใบที่ 2 เพื่อออกงานโชว์ สบทบกับใบอื่นๆๆๆ ด้วยแนวคอนเซปเดิม ที่ว่า:

Shoulder bag jeans # 2 same concept :






- ตัวกระเป๋าได้จากขากางเกงที่หด..(ฮ่าฮ่า ข้ออ้างที่ไม่น่าเกลียดและไม่เข้าตัว



body from old jeans




- ซับในได้จากผ้าเช็ดหน้าซึ่งเกือบจะหมดแล้ว



lining from handkerchifs




- หูรูดใช้ผ้าเย็บไส้ไก่ (ไส้หมู ไส้อื่นๆ ไม่ได้น่ะต้องไส้ไก่เท่านั้น..อิอิ)



tie from sewing long strip and pull inside out







 



- ใบนี้มีเป๋าน้อยเพิ่มด้านหน้าด้วย เพิ่มจากกระเป๋ากางกางที่มีอยู่แล้ว จะได้มีที่ใส่สัมภาระมากขี้น ก็ได้จากผ้าเช็ดหน้าอีกนั่นแหละ



added pockets in the front from a handkerchief






- สายสะพาย ตัดชายขาที่เย็บไว้หนา มาพับเย็บซิกแซกไม่ให้ชายลุ่ย



holder from legs edge




เท่านี้ก็ได้กระเป๋าใบเก๋เท่ห์ไม่มีใครเหมือน เพราะมีใบเดียวในโลกจ๋า จ๋ะ
ใบนี้ให้พี่ยุ เพื่อนที่อลาบาม่าไปเมื่อ มีนาคม 2554

it is a unique and only one in the world . I gave it to friend "YU" in Alabama

1 comment:

Anonymous said...

ทำแล้ว...ฝาหรั่งสนใจ...ดีๆ...ขายได้กะตัง...อิอิ

...Extra

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog