My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Wednesday, September 15, 2010

ไปไม่ถึง...Lost

วันนี้ 6โมงเย็น มีปาร์ตี้ประจำปีของกลุ่ม อีเอสแอล (ESL= English as second language) ที่โอ้ทเรียน เป็นปีที่สอง ทำอาหารไปร่วมด้วย แต่งตัวสวยกว่าทุกวัน ออกจากบ้าน 5.30 เพราะจากแผนที่่ที่ปริ้นมาบอกว่า 15 นาที (ก่อนออกจากบ้านถ่ายรูปก่อน นานๆๆจะแต่งตัวสวยแบบนี้..อิอิ)

This evening I went to the ESL picnic but I did not get there because I GOT LOST!

I left home about 5:30 pm. On the map I had gotten from googlemaps it said about 15 minutes to get there but I found I had the address wrong. Darin called me many times. He kept asking where was I. I did not know where I was but I told him to please wait for me while I tried to get there. My teacher called me too. He told me the place was on Route 4 but I was on another road. Finally after I drove around I was on Route 4 but the new problem was that I had no idea which way I was supposed to go. Darin called again so I asked him the name of the street and decided to go back to my starting point close to home. I kept driving on Route 4 and kept looking for the street Darin told me. I did not see it but I did not give up either. I told Darin earlier that if he wanted to go home that would be OK, but he was waiting for me at a pizza store. I was still on Route 4 and kept looking for the street. I was at a place that I had been at for the third time when I finally saw Darin's car at a pizza store parked across the street. I did a U-turn, When I met him I told him what had happened. He did not get upset or angry with me. I called and asked my teacher if the picnic was still going or if they were ready to be finished. My teacher said they were cleaning up, so I decided to go home.



I took the pictures before I left









ระหว่างทางดารินโทรมาถามเพราะไปถึงแล้ว (ชวนไปด้วยกันเพราะไม่มีเพื่อนไป) คิดว่าน่าจะอีกไม่เกิน 20 นาทีถึงจากแผนที่ ดารินโทรมารอบสอง โอ้ทกำลังวนๆๆ รอบสองเหมือนกัน เพราะเส้นทางที่ไปเป็นทางตัน ไม่มีสถานที่ตามเป้าหมาย ถามที่อยู่ดาริน เลขที่ถูกต้อง พยายามจะป้อนข้อมูลใส่จีพีเอสที่ยืมเพื่อนไปก็ไม่สำเร็จเพราะจีพีเอสมีข้อมูลจำกัดให้เลือก ป้อนเพิ่มเติมไม่ได้ (หรือใช้ไม่เป็นก็ไม่รู้) ดารินโทรมาอีก ตอนนี้บอกถนนไป ปรากฎว่าชื่อถนนเหมือนกัน ต่างกันที่ต้องไปที่ตะวันออก (East) โอ้ทบอกดารินว่าจะหาทางไปให้ได้ รอก่อน และแล้วครูก็โทรมาว่าโอ้ทจะไปหรือเปล่า ครูบอกว่าต้องไปถนนสาย 4 ไม่ใช่ถนนที่โอ้ทอยู่ ...จีพีเอสก็ยังใช้ไม่ได้อยู่ดี ขับวนไปวนมาที่เดิม 3 รอบ ตัดสินใจไปเส้นใหม่ แล้วก็ไปโผล่ถนนสาย 4 ดารินโทรมาอีก สองรอบ บอกซอยที่ต้องเข้า โอ้ทก็วนๆๆๆอยู่ที่เดิมอีก 2 รอบ เป็นถนนสาย 4 แต่ด้วยที่ไม่มีที่อยู่แน่นอน เลยไม่รู้จะไปทางไหน ตัดสินใจวนกลับไปทางบ้าน แล้วเริ่มต้นใหม่...
I cooked qualiflower, carrot and pork stir fried with chillipaste but everyone missed it.








ระหว่างนั้นโทรบอกดารินว่าถ้าอยากกลับบ้านก็กลับเลย แต่โอ้ทจะหาทางไป อยากรู้ว่าสถานที่อยู่ไหน ขณะนั้นก็ล่วงเลยไปชั่วโมงแล้ว ดารินบอกชื่อซอยที่ต้องเลี้ยวให้ แล้วว่ากินพิซซ่ารอ เจอกันร้านพิซซ่า โอ้ทขับตามถนนสาย4 ไปเรื่อยๆ มองหาซอยที่ดาดารินบอก แต่แล้วก็กลับมาจุดเดิมที่วนอยู่ก่อนหน้า 2 รอบแต่ไปไม่ถูก เพราะไม่รู้จะไปทางไหนดี ในตอนแรก มุ่งหน้าไปเรื่อยๆ บนถนนสาย 4 มองหาซอยที่ดารินบอก แต่ไม่เห็นมี แต่ด้วยสอดส่ายสายตาตลอดทาง มองเห็นรถดารินจอดอยู่หน้าร้านพิซซ่าริมถนนพอดี ยูเทิร์นรถเลี้ยวป้าดดดดดดดดดดดดด เข้าไป จอดรถแล้วโทรหาดาริน กับเวลาเดียวกันที่มองเห็นดารินในร้านพอดี เข้าไปหาแล้วเล่าๆๆๆๆๆ...แล้วถามว่าสถานที่อยู่ไหน ดารินบอกทางและก็อีก 2-3 เลี้ยว แค่ฟังก็ มีนแล้ว ขณะนั้น ทุ่มกว่าแล้ว โทรหาครูถามว่าที่งานเป็นยังไง ใกล้เลิกหรือยัง ถ้าเข้าไปตอนนั้นจะดีไหม ครูบอกกำลังเก็บกันพอดีเลย แล้วบอกว่า เขาเองก็หาทางกว่าจะเจอยากเหมือนกันเพราะไม่มีป้าย..สรุปว่ากลับบ้าน อาหารที่ทำไปก็เก็บมากินเอง แถมไข่เค็มที่พียุส่งมาให้มาถึงวันนี้ด้วย กินซะเลย 2 ฟอง อร่อยๆๆๆๆ มาก
I got home with straving so I ate my stir fried with rice and also pickle eggs which my friend send from Alabama arrived. I ate pickle eggs with stir fried and rice. So good.

เสียดายกับคนในงานด้วยอดกินของอร่อยๆๆเลย

No comments:

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog