My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Tuesday, September 14, 2010

ขอบใจนะมั้งกี้..."Thank you Monkey"

"ขอบใจนะมั้งกี้ "ที่เอาตัวปัญหามาให้ ดารินพูดกะแมวตัวน้อย ก่อนไปทำงาน
เนื่องจากเราพบตัวต้นเหตุของตุ่มแดง และคันบนขาของเรา สองคน นั่นคือ มังกี้มีหมัด (ใช่หมัดหรือเปล่าหว่า เพราะไม่เหมือนหมัดหมา) ตอนดารินบอกครั้งแรก ตกใจ เพราะนึกถึงหมัดหมากินเลือดเป่งๆๆ โอ้ยยหยอง
ดารินเจอแมลงเล็กๆๆ บนเตียง บอกว่านี่ละมากัดเราตอนเราหลับ บอกให้โอ้ทรื้อเตียงเอาทุกอย่างซัก โอ้ทเอาหมอนออกตากแดดด้วย โชคดีที่เมื่อวานมีแดด เพราะฝนตกมาสองวันแล้ว ตอนเย็นดารินกลับมาจัดดการเอายาใส่หลังเจ้าสามเหมียว เป็นยาจำกัดสัตว์อันไม่ประสงค์ ที่หมอให้มาแต่ยังไม่ได้ใช้ แล้วฉีดยาฆ่าแมลงในห้องนอน และพื้นห้องข้างล่าง โอ้ทจะไปหาหมอวันนี้ ไม่ไหวแล้วคันมากๆๆ จนเส้นเลือดที่เท้าปูดเลย
เมื่อวานเพิ่งอ่านเรื่องคนเป็นตุ่มเพราะหมัดกะเพื่อนอยู่เชียว กลายเป็นเรื่องของตัวเองซะวันนี้
ดารินบอกว่า เสาร์อาทิตย์นี้จะใช้เคมีที่มีควันสำหรับกำจัดแมลง และเราต้องออกไปอยู่นอกบ้านสองชั่วโมง จะเอาสามเหมียวไปให้หมอทำความสะอาด ถ้าหลังจากนั้นยังไม่หายจะตามผู้เชี่ยวชาญจำกัดแมลงแล้วล่ะ
"THANK YOU",Monkey, for giving us trouble, Darin said to our little cat before he left for work. We just found what caused us to have red spots on our legs for the last 2 weeks. Monkey has "tiny bugs". OH! On Sunday morning Darin came down and told me.
Darin: "Monkey has lice"
Oath:"What is it?"
Darin:"tiny bugs I found in the bed. Could you clean and wash everything on the bed?"
Oath:"sure"
I washed everything on the bed, sheets, pillows, blankets and the bed cover, and took all the pillows outside in the sun yesterday morning. Darin put medication on all 3 of the cats and sprayed a chemical all over the floor in the bedroom and the main room.

It was funny, I just read a story about a man who went to the doctor because he had red spots on his legs and the doctor said he had fleas. This story is mine!
Last night I saw that Monkey kept scratching his body, so I looked at him and found many bugs...are they lice? That scared me a lot. We are sure that the bugs come from Monkey because we never had them before. I am going to see the doctor because last night my feet itched so bad. Darin said after work he would go to the vet to get medication and on the weekend will use a chemical "bomb" (I don't know what it's called) and we and the cats must stay outside for 2 hours. Darin said "if this does not work I will call a professional".

No comments: