Photo took @ Nigara Falls July 1,2011


เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Tuesday, September 21, 2010

จำวันผิด เสียเงินเลย ว้า!...wrong remembering cost money

วันนี้ (21 ก.ย 53) ตื่นไม่ทันดาริน ลืมตาขึ้นมา 10 โมงกว่าแล้ว ยังอยากนอนต่ออีกนิดเพราะรู้สึกง่วงอยู่เลย แต่ตั้งใจจะขับรถไปดูเส้นทางสถานที่ทำงานอาสาสมัคร ...

(เพื่อนที่เรียนภาษาอังกฤษด้วยกันเป็นครูโรงเรียนเด็กเล็กบอกว่าที่โรงเรียนรับอาสาสมัคร เลยสมัครไป หาประสบการณ์ และฝึกภาษาอังกฤษไปด้วย กรอกใบสมัครเลือกทำจันทร์ กับ พุธ 10 เช้า ถึง บ่าย 3 ทางโรงเรียนติดต่อมาเมื่อวันจันทร์ให้ไปเริ่มวันพุธนี้ )



คิดถูกที่ไปดูเส้นทางก่อนไม่เช่นนั้นหลงอีกตามปกติ แต่ที่นี่หาง่ายหน่อย ไม่ต้องวนหลายรอบ โรงเรียนเป็นลักษณะศูนย์ดูแลเด็ก ไม่มีที่จอดรถ ต้องจอดข้างทาง แต่ดีที่อยู่ในซอยไม่ใช่ถนนใหญ่ เมื่อไปถึงก็จัดแจงเข้าไปสอบถามเจ้าหน้าที่ว่าถ้ามาทำงานจะจอดรถได้จุดไหนบ้าง เจ้าหน้าที่บอกจุด เพราะจะมีทั้งจอดได้ตลอดวัน กับได้เพียง 2 ชั่วโมง



ออกจากโรงเรียนแล้วตรงไปร้านยา เพราะทางร้านค้างยาทาตุ่มที่ถูกหมัดแมวกัดอีก 1 หลอด จากนั้นเลยไปช้อปปิ้งที่ทีเจแม๊กซ์ เพราะอยู่ไม่ไกลจากร้านยา ได้เครื่องสำอางค์มาฝากแม่ และ น้องที่กรุงเทพฯ และก่อนเข้าบ้านตรงไปห้องสมุด เอาดีวีดีหนังไปคืน และยืมใหม่ ปรากฎว่าเกินกำหนด 1 วัน อ้าว! จำอยู่ตลอดว่าคืนวันที่ 21 ดันเป็นวันที่ 20 ไปได้ นี่ละน๊า จำผิด เสียเงินเลย





พรุ่งนี้ไปเริ่มงานวันแรก จะได้ทำอะไรยังไม่รู้ หรือว่าจะได้อยู่กับเด็กเล็ก 3 ขวบ โอ้ยๆๆๆ เมื่อวานคุยกันในห้องเรียนว่า ถ้าเด็กกัด โอ้ทจะกัดเด็กกลับ...ฮ่าฮ่า

Today I got up late, about 10:00 am. Darin had already gone to work. I wanted to get back to sleep because I was still tired, but I planned to go to the LAC (Latin American Center) just to know the directions so I wouldn't get lost going there tomorrow for my first day there. I applied for a volunteer job there and I don't know what I'm going to be doing. It is my first volunteer job.

It was a good idea to go there the day before because I did not find the street I was supposed to turn on, but it was not difficult. I got there and went into the LAC, told the receptionist who I was, and asked her where I could park tomorrow.

After the LAC, I went to the pharmacy, went shopping at TJ Max and went to the library. I remembered the wrong date to return my DVD's, which were due yesterday, not today. OH! Remembering wrong costs money!

No comments: