My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog

Sunday, September 19, 2010

แงๆๆๆ อดกิน... ทำๆไข่เค็มด้วย... Only bone left for me.

หลังจากคุยกับเพื่อนๆ แล้วได้ชื่อปลามา วันรุ่งขึ้น (17 ก.ย 53)ไปตลาดก็จัดการรี่ตรงไปที่แผนกปลาเลยทันที แล้วก็ได้ปลา ทิลาเปีย มา 1 ตัว วันนี้ได้กินปลาทอดสมใจ แต่เนื่องจากนัดกับเพื่อนไปเทศกาลเยอรมันใกล้ๆๆ ตอนค่ำ จึงจัดแจงทำอาหารเตรียมไว้ล่วงหน้า ดารินมาจะได้กิน มีปลาทอด น้ำจิ้มสามรส (แต่ไม่ราดเพราะปลาจะนิ่ม) และ ผักคะน้าต้ม ตั้งใจกินปลาเต็มที่ให้สมกับความอยาก (อยู่มา สองปีกว่าเคยกินปลาทอดราดพริกครั้งเดียวที่ร้านอาหารไทยง) เลยไม่กินอาหารที่เทศกาลเยอรมัน
After talking with friends to find out what kind of fish I could buy for cooking, the next day(Sept. 17) I went food shoppimg and went directly to the seafood section. I got a medium talapia. Yeah! I was really happy because in the 2 years that I have been here I have eaten fish just once at a Thai restaurant. I cooked early because I had an appointment with friends to go "Oktober Festival tonight". I cooked fish with sauce and boiled kale and left it ready on the counter for Darin. I did not pour sauce on the fish because it would have made the fish too soft before eating. I did not buy food at the festival, just tried a little with friends because I had fish waiting for me at home.







แต่ว่า...แงๆๆๆๆๆ กลับถึงบ้าน เหลือสภาพนี้
But when I came home...this was all that was left...
หิวๆๆๆๆๆ ดีนะมีไข่เค็มพี่ยุช่วยชีวิต จัดการกับน้ำพริกเผาทำเอง(สูตรพี่ยุ) กับแตงกวา ...ค่อยยังชั่ว
OH I was starving. What was I going to eat then? AH! There were pickled eggs which friends had sent me from Alabama. I ate them with fried chili paste and cucumber. SO GOOD!
ไข่เค็มที่ตั้งใจจะแบ่งให้บิ๋มด้วย ไม่มีเหลือแล้ว งั้นไม่รีรอ ลงมือทำซะเลย แต่หาไข่เป็ดไม่ได้อะจ้า

I planned to share pickled eggs from friend  with Bim but I ate them all, so I made my pickled eggs that night right away. We will see what my pickled eggs look like in 3 weeks.









1 comment:

EXTRA said...

ขำๆ...กลับมาบ้านสภาพปลาแทบไม่มีเหลือเลย...แสดงว่าหย่อยมากมายกายกองแน่เลย...อิอิ