My photo
Newark, DE, United States
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกให้ เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมาก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้อง ๆ ด้วยเช่นกัน

เรื่องราวที่เขียนในบล๊อกเป็นประสบการณ์ และชิวิตประจำวันของโอ้ทเอง ตั้งแต่อยู่แผ่นดินบ้านเกิด จนย้ายมาไกลม๊ากมาก ด้วยเหตุที่หลงหนุ่มตาใสคุยกันคนภาษา คนละสัญชาติ เขียนไว้ให้ทางบ้านได้รู้ความเคลื่อนไหว เขียนไว้เป็นบันทีก เก็บไว้อ่านย้อนหลังเมื่อวันเวลาผ่านไป ซึ่งเอากลับมาไม่ได้ หากสิ่งที่เขียนไว้จะเป็นประโยชน์กับบางคน หรือหลายๆ คนด้วยก็ดีใจ


โอ้ทไม่ได้เขียนเรียงตามวันนะค่ะ เหตุการณ์ก่อน-หลัง สลับกันไปมา เรื่องไหนภาพน้อยเขียนเร็ว เรื่องไหนภาพเยอะ เขียนแล้วเก็บไว้ใส่ภาพตามหลังทำให้ตีพิมพ์ช้าไป...ด้วยประการนี้ละจ้า



The stories in this blog are the true experiences of everyday life from a regular person, "Me". I have written since I lived in Thailand and have continued to write since that I moved away from Thailand and married a man who is totally different from myself in almost every way. I write the blog so I can share my everyday life with my family in Thailand and also to record my memories because nobody can bring back time that has passed but my writing can. If my writing can help anyone as reference information it is good.


My post do not in order by the date because I have pictures do not finish organizing so I wrote the stories and save as daft then will public when I added the photos so the stories with less photos always public first.

Friday, August 27, 2010

เหตุเกิดเมื่อเช้านี้ ที่หลังบ้านข้าเจ้า..27 ส.ค 53...It happenned this morning in my back yard.

เมื่อเช้านี้เวลาประมาณ 10 โมง ในขณะที่แกะข้าวโพดให้กระรอกอยู่หลังบ้าน และส่องกระรอกจอมตะกละไปด้วย
At 10 a.m. while I was sitting on the deck feeding squirrels and taking photos a greedy one, suddenly I felt something come from the sky through the fence's deck in front of me. I was frightened and wondered what? Before I knew it was the hawk, he had already flown away.



ทันใดนั้นก็เห็นอะไรแว่บๆๆ ลอยมาเกาะอยู่บนระเบียงตรงหน้า ด้วยความตกใจก็สายไปเสียแล้วที่จะจับกล้องเก็บภาพสวยๆๆ ระยะเผาขน กว่าจะรู้ตัวว่า นั่นคือนกเหนี่ยว กระพือปีกพั่บๆๆๆ คาบเหยื่อมา หวังจะพักหม่ำๆๆ แต่เจ้าเหยี่ยวเองก็คงตกใจเช่นกัน จึงรีบบินว่อนไป แต่ยังดีที่ไปเกาะอยู่ระเบียงหลังบ้านข้างๆนี่เอง เมื่อได้สติรีบคว้ากล้อง ไปซูมๆๆๆ ส่องภาพมา ภาพที่เห็นนี้ซูมใกล้ที่สุดแล้ว รอปีหน้าก่อนนะจะได้กล้องใหม่ ซูมแจ่มๆๆๆ กว่านี้แน่นอน...
I missed a great photo. The hawk with a victim in its claws and opened wings. When I got back I saw the hawk had stopped at a neighbor's deck, so I grabbed my camera immediately.


ปล.สงสารเจ้านกน้อยที่ตกเป็นเหยื่อในกรงเล็บ
Poor bird dead in his claws.



เอาละซิ แผ่หางแบบนี้ตั้งท่าจะบินแน่ๆๆ งั้นไม่ต้องรอช้า กดชัตเตอร์ค้างไว้เลย แชะ แชะ แชะ... (มีหลายภาพเหมือนๆๆกัน เพราะชัตเตอร์ทำงานต่อเนื่อง หวังจะได้ภาพตอนบิน)
I saw the hawk's tail opening and guessed it was a sign that it was going to fly again.

และในที่สุดเจ้าเหยี่ยวก็เหินเวหา แต่ความผิดครั้งนี้เป็นของตากล้องคนเดียวเพราะดันตั้งความเร็วชัตเตอร์ไว้ซะต่ำ เลยเห็นเป็นแบบนี้ ไม่สามารถหยุดภาพเคลื่อนไหวได้..นี่ละที่ว่า สิ่งดีๆๆ มีครั้งเดียว ย้อนกลับไปถ่ายอีกไม่ได้แล้ว ฉะนั้นทุกอย่างต้องแน่นอน

I wanted to get photos of its open wings so I pressed on the shutter without moving my finger to continue the shots. Oh! It was my fault! I did not set the shutter for high speed to stop a moving object, so the picture came out like below...



เหลือแต่ความว่างเปล่า
The hawk was gone with only an empty space left behind.




นี่คือระยะห่างจากระเบียงบ้านโอ้ท กับระเบียงข้างบ้าน หลังจากเหยี่ยวไป เจ้ากระรอกน้อย 2 ตัวก็มาเริงร่า

Suddenly two squirrels came and played



ส่วนตากล้อง กลับเข้าในบ้านหม่ำๆๆๆๆ

and the photographer came back inside the house and had breakfast.

No comments:

เมื่อเราไม่ท้อ ไม่ถอย ตั้งใจ และลงมือ อะไรก็สำเร็จได้สักวัน
แวะมาบ่อยๆ นะค่ะ ขอให้มีความสุข และ มีความรักรอบๆ ตัวทุกคนค่ะ
If we never give up and begin doing, we will succeed. I wish everyone happiness and love, stay around.

เรื่องราว ข้อมูล บทความ ที่เขียนทั้งหมด ที่พื้นที่แห่งนี้เป็นข้อมูลส่วนตัว ตั้งใจเขียนเป็นบันทึกเก็บไว้อ่านย้อนหลังเพราะไม่ได้เขียนใส่สมุดตั้งแต่มาอเมริกาและเพื่อง่ายต่อทางบ้านที่ประเทศไทยได้เห็นชิวิตความเป็นอยู่ ทั้งเล่าสู่กันฟังถึงสิ่งที่ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัส มิได้มีเจตนากระทบกระทั่งบุคคลใดขอขอบคุณเจ้าของบทความ งานเขียน และรวมถึงวิดีโอ ที่มีประโยชน์ได้นำมาอ้างอิงเผยแพร่ไว้ที่นี่ และยินดีต้อนรับทุกคนที่เข้ามาทั้งด้วยความตั้งใจและบ้งเอิญค่ะ

Stories and articles in this blog are my experiences .I would like to share in public. Welcome everyone!

Since I moved to the USA I have not written in a book, I use this space to keep the memories of everything I do and everyone I meet and this makes it simple to update my family in Thailand also.

Thank you to all the writers and people educated in the media who I copied to share this blog